“คุณภีมระวัง!” ภีมพัฒน์เซถลาไปข้างหน้าเกือบจะล้ม เมษารีบวิ่งเข้ามาประคอง แต่ด้วยรูปร่างที่แตกต่างกันมากทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปกองอยู่บนพื้น ท่วงท่าตอนนี้คือเธอนอนคว่ำทับอยู่บนตัวเขา

เมษาดันตัวเองลุกขึ้นมา ตาโตหลุบมองคนใต้ร่าง เป็นจังหวะที่เขาแหงนหน้าขึ้นมาพอดี ดวงตาสองคู่สบประสานกันโดยบังเอิญ

“ลงไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ เรียนวิชาแพศยามาจากแม่หรือไง!” ภีมพัฒน์ยันกายลุกขึ้นมา มือใหญ่ผลักร่างเล็กออกไปอย่างเต็มแรง

แรงผลักจากชายหนุ่มทำให้หญิงสาวล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองคนใจร้าย สิ่งที่สะท้อนกลับมาคือแววตาเหยียดหยามของเขา “หนูแค่ช่วยประคองคุณไม่ให้ล้ม แล้วแม่หนูก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณว่าด้วย” เธอแผดเสียงโต้

“ทั้ง ๆที่มีลูกมีผัวอยู่แล้ว ยังกล้ามาเป็นเมียน้อยคนอื่น พอผัวตัวเองตายก็รีบย้ายเข้ามาอยู่บ้านชู้ คำว่าแพศยายังไม่สามารถบรรยายแม่เธอได้เลย!”